O szkle

HISTORIA
Pierwsze ośrodki szklarskie powstały prawdopodobnie w Babilonii i Egipcie prawie 3 000 lat p.n.e. W czasach nowożytnych rozkwit produkcji szkła wiązał się z założeniem hut szkła we Włoszech i na wyspie Murano obejmującej pięć wysp w Lagunie Weneckiej. Rozpoczęto w nich produkcję luster. W Polsce pierwsze wyroby ze szkła odkryto na przełomie X/XI wieku.
Przemysł szklarski na całym świecie zaczął się szybko rozwijać w XX wieku. Wtedy też skonstruowano pierwszą maszynę do automatycznej produkcji opakowań szklanych.
W dzisiejszych czasach do krajów o bardzo wysoko rozwiniętym przemyśle szklarskim należą: USA, Japonia, Rosja, Niemcy, Francja i Wlk. Brytania. 
W Polsce wyroby te produkowane są głównie w hutach w Sandomierzu, Piotrkowie Trybunalskim, Krośnie, Wałbrzychu i Szklarskiej Porębie.

 

 

Szkło ornamentowe

jest szkłem bezbarwnym lub barwionym w masie. To pół-przezierne szkło uzyskuje się w procesie walcowania płynnego szkła pomiędzy dwoma cylindrami. Na jednym z cylindrów znajduje się wygrawerowany wzór, który w procesie produkcji tłoczony jest na szkle.

 

Szkło hartowane

uzyskuje się w procesie podgrzania tafli do bardzo wysokiej temperatury, a następnie gwałtownego jej ostudzenia. Proces ten ma na celu uzyskania zmiany budowy wewnętrznej szkła.

Podczas hartowania w szkle tworzą się naprężenia – zewnętrzne czyli rozrywające, oraz wewnętrzne – ściskające. Na późniejszym etapie procesu dochodzi do odwrócenia naprężania- szkło zlokalizowane w wewnętrznej warstwie tafli w dalszym ciągu stygnie, z tą różnicą, że z powodu twardej, zewnętrznej skorupy, nie kurczy się w sposób prawidłowy. W efekcie w warstwie zewnętrznej zahartowanego przedmiotu tworzy się naprężenie ściskające, w wewnętrznej  zaś rozrywające. Pod wpływem tego procesu, objętość zahartowanego przedmiotu nie ulega zmianie.